حکیم ابوالقاسم فردوسی در حدود سال 319 هجری خورشیدی (940 میلادی) در روستای باژ در ناحیه توس متولد شد و در حدود سال 397 هجری خورشیدی در همان روستا دیده از جهان فروبست.
در منابع قدیمی ادبیات کلاسیک فارسی همچون عجایب المخلوقات، تاریخ گزیده و چهار مقاله‌ی عروضی سمرقندی از نام و محل تولد فردوسی سخن رفته است.
پدر فردوسی دهقان بود که در آن دوره به معنی ایرانی تبار و همچنین به مفهوم (صاحب ده) بوده است و به تعبیر فردوسی پژوه فقید دکتر محمد امین ریاحی می‌توان نتیجه گرفت که زندگی مرفه‌ای داشته و احتمالاً در دوران کودکی مشکلات مالی نداشته است فردوسی به غیر از زبان مادری با زبان‌های عربی و پهلوی آشنا بوده و به تعبیر تئودور نولدکه درکتاب (حماسه ادبی ایران) با فلسفه یونانی به خوبی آشنا بوده است.
کودکی و جوانی فردوسی در دوران سامانیان به انجام رسید، سامانیان از حامیان مهم ادبیات فارسی بودند. سرودن شاهنامه بر اساس کتاب شاهنامه ابو منصوری از حدود چهل سالگی او آغاز شد و بیش از سی سال به درازا کشید.
شاهنامه مهم‌ترین اثر فردوسی و یکی از بزرگترین آثار ادبیات کهن فارسی است که همواره این کتاب را با ایلیاد و اودیسه دو شاهکار هومر حماسه سرای بزرگ یونان باستان مقایسه کرده‌اند.
ایرانیان در طی چندین قرن از این کتاب به مثابه اثری ملی که چکیده هویت ایرانی و زبان فارسی را بازتاب می دهد یاد کرده اند.
درباره زندگی فردوسی در متون مختلف بارها افسانه و حقیقت در هم تنیده شده و در روایت‌های مختلفی از زندگی این حکیم فرزانه در دست است. در قرن حاضر پژوهشگران بزرگی چون برتلس،‌ ژول مول و در میان ایرانیان ملک‌الشعرای بهار، ‌سعید نفیسی و دکتر محمد امین ریاحی پژوهش‌های در خور اعتنا و گرانسنگی از زندگی فردوسی بزرگ به دست داده‌اند.

آثار حکیم ابوالقاسم فردوسی

انتشارات کتاب کاروان

حکیم ابوالقاسم فردوسی

آثار حکیم ابوالقاسم فردوسی